Your address will show here +12 34 56 78
SMARTies
Een compassievol jaar… Ga je wel eens terug in de tijd? Denkend aan de plek waar je ter wereld kwam, opgroeide, voor het eerst naar de kleuterschool ging, je moeder vasthoudend, omdat je niet wilde dat ze je daar achterliet. Herinner jij je die jolige tijd op de middelbare school, je langzaam losrukkend uit het ouderlijk gezag en je ouders horendol maakte met hardrock, funk of elk ander soort ‘herrie’ muziek. Of hoe zij schande spraken over dat lange haar. En al die piercings in je oren… een oorbel teveel! Weet je het nog? De nachtelijk koude uurtjes bij de voordeur, heftig zoenend met je eerste ‘date’, terwijl je ouders boven lagen te slapen. Hoe lang het duurde, voordat je eindelijk je rijbewijs kreeg? De ene auto na de andere versleet. En eigenlijk veel te lang deed over je studie, omdat je vaak de bus miste na een avondje stappen en je daarom nog even in een nachttent ‘moest’ doorzakken. 🙂 Toch haalde je jouw diploma’s en maakte carrière. Met de liefde van je leven kocht je dat prachtig huis, al dan niet met een forse hypotheek. En dan, het mooiste wonder van dit leven… de geboorte van je kind. Er gaat toch werkelijk niets boven. Ik weet het nog. Want bij elk nieuw jaar (en stiekem steeds vaker) sta ik stil bij mijn verleden en koester ‘mijn historie’, want wat een voorrecht. Ook al was het wel eens zwaar en waren er pijnlijke momenten, ik glimlach om alles wat me gegeven is en hoe mijn leven zich heeft gevormd. Het maakte me (spiritueel) rijker. Mensen die mij kennen weten dat ik behoorlijk in het hier en nu leef en nooit op zaken terugkijk. Toch ‘voel’ ik mijn ‘oude’ leventje nog van top tot teen en pluk er de vruchten van. Dat komt omdat mijn leven drijft op die ouderlijke liefde, die ik mocht ontvangen en kan uitdragen naar anderen. Dus fluit ik maar eens wat vaker naar mezelf en zeg ‘ik hou van jou’! Ik wens je (ook voor jezelf) een compassievol Nieuwjaar.
0

SMARTies
Jouw waarheid… Ze kijkt me met glazige oogjes aan. Net wakker, volgens mij. Als een klein kind staat ze wat onzeker in de lange gang en tuurt in het luchtledige. Pas op het moment dat ik haar nader, haar stevig knuffel, is er weer herkenning. ”Ik weet het allemaal niet”, zegt ze. Ik geef haar een kus, aai haar gezicht en houd haar wat langer vast. ”Kom, het is goed. Zal ik je opmaken?” Even terugkomen in de wereld, die eens zo vanzelfsprekend voor haar was. Het blijkt te lukken. Ze kijkt in de spiegel en maakt de eerste, redelijk heldere opmerking. ”Waar is mijn bril?” Ik zet haar bril op, stop een mandarijntje in haar mond en doe haar jas aan. Naar buiten met haar. Daar waar de lucht buiten de muren van het verpleegtehuis fris is. Ze trekt de kraag omhoog, doet haar handschoenen aan (terwijl de echte kou nog moet komen) en pakt me bij de hand. “Fijn, dat je er bent, lekker even wandelen”. De waarheid van de persoon achter de ziekte komt dan naar boven. Genietend van de vogels, rode auto’s herkennend als haar oude Honda, wandelen we het pad af richting het park. Op zo’n moment laat ik mijn eigen leven los en stel me open voor de diep verborgen waarheid van mijn moeder. Bijna 80 jaar. Fysiek nog steeds een krachtige vrouw, geestelijk een geknakt vogeltje. Een vogeltje dat zijn vleugels wilt uitslaan, maar niet meer weet hoe. De route volledig kwijt is. Wat blijft is dat het de pracht van de natuur nog altijd ziet, met de oogjes knippert en de kleiner wordende wereld op zo’n moment accepteert. Ik pak ‘mijn vogeltje’ onder de arm en geniet zelf enorm van deze moeder/dochter wandeling. Een duidelijk teken naar de waarheid in mezelf. Neem de tijd om haar vaker die vleugeltjes te geven, samen te vliegen… nu het nog kan.
0

SMARTies
De mimiek van ons gezicht… Ons gezicht vertelt ons meer dan we denken. Je kunt een mooie gedachte hebben of een boze, je gezicht verraadt gelijk die gedachte. Aan het gezicht zie ik hoe iemand zich werkelijk voelt. Hoe hij of zij op dit moment in het leven staat. Nee, echt, je kunt er niet omheen, jouw gezicht spreekt boekdelen. Elke beweging in jouw gezicht, of je nu je wenkbrauwen fronst, je mondhoeken omhoog trekt, de traan in je oog wegpinkt… jouw gezichtsuitdrukking zegt me alles. Je denkt me te kunnen beduvelen met een stalen gezicht, ik weet dat je de waarheid niet spreekt. Ogen die in het niets staren, alsof het je allemaal niets doet. Ook daaruit haal ik een emotie die de waarheid blootlegt. Het vertelt me exact iets over jezelf of de staat waarin je verkeert. Het is niet moeilijk dieper te kijken, dan je werkelijk ziet. Oefen maar eens op de beelden die we voorgeschoteld krijgen van mensen die elkaar de loef proberen af te steken. Om bijvoorbeeld de beste kandidaat te zijn. Zonder blikken of blozen geven ze repliek op het verhaal van de ander. Lijkt het. Toch gaat dit gepaard met veel gezichtsexpressie, waardoor de spreker in principe in zijn hemd komt te staan. Hij laat als het ware toch het achterste van zijn tong zien. Ogen die zich vullen met haat, wenkbrauwen die zich fronsen tot één donkere lijn, een half geopende mond die arrogantie uitstraalt, de felrode kleur op de wang… Achter die façade schuilt wellicht nog het kind, eens zo puur en zich alleen van goedheid bewust. Met een groot vertrouwen zoals we nog bij baby’s en jonge kinderen zien. Onschuldig en rein. De stralende (schater)lach, de wijde (nieuwsgierige) blik en de lieve kuiltjes in de wang, die ons ontroeren en tranen van geluk bezorgen. Als we die mimiek met zijn allen kunnen tonen, zeggen we meer dan duizend woorden.
0

SMARTies
Emotioneel verbonden met… Een bijzonder geschenk. Hoewel ik absoluut niet ‘kick’ op wat ik bezit, kan ik enorm blij zijn met een aantal materiële zaken. Mijn auto bijvoorbeeld, die me het gevoel van vrijheid geeft. Ons huis, een veilig baken. We hebben allemaal zo van die dingen die je liever niet kwijt raakt. Die een bijzondere meerwaarde aan je leven geven. Bezittingen waaraan je gehecht bent, die alleen voor jou waardevol zijn of waar je een emotionele band mee hebt. Zeker als je het als geschenk van een dierbaar persoon hebt gekregen. De koestering is dan bij de glinstering van je ogen geschapen. Bij mij gebeurde dat precies tien jaar geleden. Toen ik het presentje opende, wist ik dat ik hem nooit meer kwijt wilde. Ik kan niet zonder hem en raak in de stress als ik ‘m bij het grabbelen in mijn tas niet voel. Al tien jaar grijp ik namelijk blindelings naar het koele metaal van mijn ‘kostbaarste’ bezit, mijn inmiddels volledig naar mijn hand gezette vulpen. Niet zomaar een pen, maar een Lamy met een bruine teakhouten houder en metalen onderstuk. Hij is al een beetje gehavend en het pennetje heeft een kromgebogen ‘mondje’ door de forse druk van mijn hand bij het schrijven. Het mondje zuigt al vele jaren liters inkt uit de vulling om op maagdelijk wit papier te laten belanden. Hij is niet meer de mooiste, deze licht bekraste pen, maar ik koester ‘m als een kind. Dit ‘kind’ kreeg ik in 2006 als grote waardering voor de stap die ik nog durfde te zetten naar het ondernemerschap. Tien jaar heeft mijn Lamy bijgedragen aan teksten die van mijn hand zijn verschenen. Columns, artikelen, uitwerkingen van interviews, notulen van vergaderingen of gedachten, die op willekeurige plekken in mij opkwamen en ik wilde onthouden. Mijn ‘kindje’ zorgde ervoor dat ik niks vergat. Hij staat volledig naar mijn hand, even uitlenen is er niet bij. Met deze vulpen ben ik emotioneel nog heel lang verbonden.
0

SMARTies
Geluk zit in een klein (strand)hoekje… De zomervakantie bood tijd om na te denken, om zaken weer eens op een rij te zetten en de innerlijke mens rust te geven. Die rust heeft je goed gedaan. Het heeft wel wat moeite gekost, maar och, dat hoort erbij. Want is het niet voor iedereen herkenbaar… Eindelijk vakantie, je trekt de deur van je kantoor dicht en snelt naar huis. Andere stressvolle taken komen op je af, want de grote trek naar het zuiden staat voor de deur. Rust? Die vind je pas nadat je door de mallemolen van het ‘we gaan op reis en nemen mee…’ bent gegaan. De laatste wasjes, de boodschappen, de hond. ”Wat neem je allemaal mee, schat? Hoeveel kilo kan er eigenlijk in dat koffer? Waar zijn die leuke teenslippers?” Terwijl jij dacht dat er bij het dichttrekken van die ene deur, geen ‘moeten’ meer zou zijn. In ieder geval niet voor de drie tot vier of zelfs zes vakantieweken. De zware bagage staat klaar voor de toch al overvolle auto. De kinderen kunnen er nog net bij. Hup jongens, instappen… In lange files begaf je je richting het zuiden, over de autosnelweg of via binnenwegen, waar een boer op zijn tractor alle tijd had. Hij was de enige nog aan het werk, leek het wel. Bij aankomst op je vakantiebestemming, nadat de tent (eindelijk) stond, de kinderen het zwembad hadden gevonden en iedereen zijn plaats had ingenomen, kon je eindelijk op je strandbedje gaan loslaten. In het begin nog wat onwennig want lichaam en geest hadden immers ook tijd nodig om af te schakelen. Maar je liet los… en voelde je gelukkig in dat kleine (strand)hoekje op vakantie. Nu je weer de eerste week van je vakantie erop hebt zitten en je dat ultieme geluksmoment van afschakelen wilt blijven ervaren, zucht dan eens heel diep en probeer dat gevoel op te halen en vast te houden.  In je eigen huis en op kantoor. Voer het door in je dagelijks leven. Om al jouw dagen te beleven zoals die ene vakantiedag, stel je prioriteiten. Een verandering in jezelf aanbrengen is een verademing voor jou en de mensen om je heen. Want van ‘ik heb het druk’ willen we allemaal liever niets horen. Denk eens aan dat beetje geluk dat ook hier in een klein hoekje zit… te wachten op jou.
0

SMARTies
Paradijs op aarde… Op nog geen tweeënhalf uur vliegen en anderhalf uur autorijden ligt een klein ‘Bed&Breakfast’ verscholen in het groen. De omgeving is sereen. Bij binnenkomst verwelkomt de windgong ons vriendelijk en lijkt ons een teken te geven dat hier niets hoeft. Een week van volledig loslaten is aangebroken. De weidsheid slaat op mijn ziel. Ik trek mijn schoenen uit en ga blootsvoets door het hoge Afrikaans gras, dat naar ik later hoor, wel tegen een stootje kan. De tuin grenst aan een natuurgebied vol eucalyptus- en kurkbomen. Her en der staan kleine torentjes van keien, getuigend dat creatieve geesten dit prachtig plekje eerder aandeden. We bevinden ons op zo’n 600m hoogte waar twee Nederlanders tien jaar geleden dit huis vonden en er hun thuis van maakten. Het uitzicht reikt tot aan de kustlijn van de Algarve, de stad Portimao is nog net te zien. We delen de B&B een weekje met onze vrienden en enkele andere gasten. Ik ben dankbaar dat we met hen hier mogen zijn. Mensen die op hun eigen manier in het leven staan, in fijne en minder prettige omstandigheden verkeerden en deze gebeurtenissen hier kunnen loslaten of delen met anderen. Belangrijk daarbij is dat we elkaar in ieders waarde laten en er geen ‘moeten’ is. De omgeving en de gastvrije uitbaters van dit mystieke plekje laten ons gewoon zijn. Het wonderlijke is dat mijn vriendin hier twee jaar geleden vertoefde en vorig jaar dit magisch stekje al met ons wilde delen. Het leven besloot echter anders en de reis werd uitgesteld tot het moment dat ze, na een ernstige ziekte, weer op krachten zou zijn. Dat moment is nu. Hier, in Art of Joy, danken we het samenzijn. Er bestaat geen tijd, er is geen pijn, geen stress. Wel ruimte voor een lach en een traan. Een zacht briesje streelt de windgong… Dit ‘joyful’ paradijsje op aarde laat ons nooit meer los. juni 2016
0