SMARTies

De kracht van het vergeten…

Je ogen staan niet meer zo helder. Moeizaam kijk je de wereld in. Je vraagt je niet meer af welke dag het is of in welk jaargetijde we zijn. Het kan winter, zomer of herfst zijn, maandag, donderdag of zondag… de tijd heeft je in de steek gelaten. Toch houd jij je kranig en recht je je rug op het moment dat iemand je aanspreekt. Niemand mag zien dat jouw geheugen je beetje bij beetje verlaat. Het is zo pijnlijk voor jezelf, maar ook voor alle dierbaren om je heen. We trachten het te begrijpen, maar wat valt er te begrijpen aan de ziekte Dementie. De drastische – en permanente – uitschakeling van elke zenuwcel in de hersenen is een ziekte, die, in welke vorm dan ook, niet te genezen is. Als patiënt ben je overgeleverd aan de kracht van het vergeten.

Alleen dat laatste stukje geheugen, diep weggestopt in de hersenen, blijft het langst overeind. Het lange-termijn geheugen noemen we dat. En dan ben je even weer thuis in Spaubeek, waar de slager met een mand vol messen de varkens kwam slachten. Ook als een koe moest kalveren, zie je het nog haarscherp voor je. Je wilde dat niet zien en was, zoals je steeds zegt, ‘de weeg aaf’! Met je hondje Berry achter je aan. Voor alle dieren op de boerderij voelde je liefde, waarschijnlijk omdat je het in huis zo miste. De warmte en liefde van de dieren mis je en zoek je in de mensen om je heen. We geven je de aandacht die je nodig hebt en voeden het korte-termijn geheugen met liefdevolle prikkels. Net zoals de huismusjes in onze grote bamboestruik. Je lacht als ze weer, stipt om 6 uur ‘s avonds, komen vergaderen en een leven van jewelste maken. Krampachtig luister je naar onze gesprekken, maar in een seconde zijn we je kwijt. ‘Kijk daar… allemaal musjes in die struik!’