SMARTies

Een eigen huis…

‘Een plek onder de zon. En altijd iemand in de buurt die van mij houden kon’. Simpele tekst met een diepe betekenis, gezongen door Rene Froger. Woorden die me raken nu er zoveel chaos is in de wereld, waar mensen huis en haard moeten verlaten omdat het er niet meer veilig is. Kinderen die aan de hand van hun ouders onderweg zijn naar het onbekende. Angstig stappen ze aan boord van onstabiele bootjes om naar vreemde landen, met totaal andere gebruiken, af te reizen. Waar vrede heerst en welvaart wacht… Maar het gaat niet overal goed. Ze stuiten op weerstand, boosheid, harde woorden, gesloten grenzen en prikkeldraad. Landen waarvan ze dachten dat ze open zijn, gaan op slot. Mensen keren hen de rug toe en zijn ineens niet meer zo gastvrij. Terug moeten ze en liefst nu. Ongelooflijk, als je bedenkt dat hun thuisland geen ‘thuis’ meer is. Dat er geen eigen huis meer is en de haard alleen nog in de straten brandt. Deze mensen zijn op de vlucht en zoeken rust. Vaders met kinderen op hun schouders, vermoeide moeders en jongelui… er moet toch iemand in de buurt zijn die van hen houdt? Aan deze mensen denk ik als ik het verkoopbord aan ons huis weghaal, omdat we besloten hebben te blijven. Wij hebben die keuze. En als het moment komt pakken we met gemak onze spullen in en vertrekken… naar een ander huis, in een andere stad, dorp of land. Die vrijheid om te gaan en staan waar we willen, is ons grootste goed. Ook voor hen die nu op de vlucht zijn, moeten dromen uit kunnen komen. Moet er een plek zijn waar niemand hen dwingt te vertrekken of omdat hun leven in gevaar komt. Waar zij simpelweg gelukkig kunnen zijn in een eigen huis, op een plekje onder ‘onze’ zon!