SMARTies

Even niet…

Zo’n drie weken vakantie doet wel wat met je. Mij tenminste wel. Het zet je weer op scherp. Eerst hik je nog tegen die laatste werkdagen voor de ‘grote’ vakantie aan. Opdrachtgevers willen nog zoveel van je voordat je echt je koffers kunt pakken. Deadlines noemen we dat in onze branche. Nog even een tekstje voor die brochure, die allang klaar had moeten zijn of voor die website, die, ja, nu toch echt wél online moet. En als het werk dan eindelijk gedaan is, dan pas mogen de beentjes omhoog en onze hersenen ‘on hold’. We willen niets liever dan… RUST! Geen werk, maar ook geen sociale verplichtingen, geen ‘leuke’ afspraakjes. Nee, niets. Rust met een kapitale R. De eerste week voelt het nog vreemd en sta je in het standje ‘moeten’. Moeten we niet even bij hem of haar langs? Is dat klusje niet iets voor nu? Zullen we die afspraak dan toch nu maar maken? Voordat je het in de gaten hebt, is je vakantie alweer volgeboekt. Zeker als je het land niet uitgaat. Dat hadden wij ons dit jaar zo bedacht. Geen reisje naar Spanje, geen last minute naar Frankrijk of naar de zee. Nee, gewoon lekker thuis. Maar dan wel met een groot slot op de deur van het kantoor, want de verleiding is groot. Even de mail checken, even kijken of die aanvraag doorgaat… even. We maakten er een sport van om het woord ‘even’ eens uit ons hoofd te laten, maar wat is dat moeilijk, zeg. We haalden de dag niet zonder ‘even’ iets te doen of ‘even’ te zeggen. We hadden de ogen nog niet open of er werd geroepen: “Maak jij vandaag eens ‘even’ het ontbijt”‘? In de derde vakantieweek verdween het woord langzaam uit ons systeem, want we hadden alle tijd. Niets hoefde en we dachten niet aan morgen. Dat proberen we nog ‘even’ vast te houden! ©Marlie Dix