SMARTies

Even snuffelen…

Dat doen honden nu altijd. Snuffelen aan alles wat ook maar enigszins lekker ruikt. In ieder geval snuffelt de hond bijna nooit aan zichzelf. Dat is niet alleen erg moeilijk, maar ze doen het gewoon niet snel. Ze snuffelen aan andere honden, katten, voorbij kruipende slakken of zomaar even met de snuit in een of andere struik. Het gesnuffeld wordt meer naarmate de hond ouder wordt, zeggen ze. Nou, dat is duidelijk. Wandelen betekent niet meer lekker rennen, springen of achter een stok aangaan, nee… meneer wil snuffelen. Snuffelen aan struiken, een opgedroogd drolletje van een andere hond of een achteloos weggegooide McDonald’s zak. Snuffelen, snuffelen en nog eens snuffelen. We komen geen meter vooruit. Aan de lijn gaat het nog enigszins goed, maar meneertje is niet van het kaliber schoothond, dus als hij wil snuffelen staat hij genageld. Abrupt trekt hij je terug. Wie is hier de baas? Het gaat zo door totdat we eindelijk de Geul bereiken. Dan is het gesnuffel even niet meer interessant. Water, veel water… om pootje te baden en een flinke slok te drinken. Lekker hè, dat Geulwater. Zou hij die Geulforel ruiken die daar zwemt? Eenmaal klaar gaan we verder op pad. De brug over naar het weiland waar hij altijd even rolt. Ook dat duurt maar een seconde, want het is weer snuffeltijd. De konikspaarden staren hem met grote bruine ogen aan. En zie ik het nou goed? Ze lachen mij uit! Ik sta er waarschijnlijk een beetje beteuterd bij te kijken. De wandeling duurt nu al meer dan een uur. Geen straf, echt niet, maar doorlopen is gewenst. Ik maak hem maar weer vast en trek ‘m mee vooruit. Kom op, snuffel, neus, rommel, neuzel of speur straks nog maar lekker in de tuin. Thuis staat hij me met grote ogen en kwijlende bek aan te staren. Ben ik iets vergeten? Maar vrouwtje toch… Een vette pensstaaf. Daar heb ik nou de hele dag naar gesnuffeld.