SMARTies

Even stil zijn…

Stil open ik de keukendeur en loop naar buiten. Iedereen ligt nog op een oor. De mussen wrijven zich de oogjes uit, want wie is er al zo vroeg uit de veren? Ik loop voorzichtig het terras op. Vroeg in de ochtend is het buiten zo heerlijk stil. De straat ligt er nog verlaten bij, hoewel ik in de verte alweer een auto hoor aankomen. Ik hoop dat hij een andere weg inslaat en niet langs ons huis komt. Ik wil even in de tuin stil zijn. Ik loop op mijn blote voeten naar de vijver en zie dat mijn vismaatjes, de prachtig gekleurde koi’s, hun dagritme ook nog niet gevonden hebben. Ze slapen nog half, maar denken bij het zien van mijn schim dat ze gevoerd worden en komen langzaam omhoog. Ik loop het natte gras op en ga even zitten in de rieten stoel naast de vijver. Dit is genieten! Even helemaal alleen met Ghost, Goldy, Darth Vader en de andere vissen zonder naam, staar ik in het water waar de lelies een poging doen om hun bloem te openen. Het zonnetje brengt een mooie ochtendgloed en de ochtenddauw trekt op. De tuin komt langzaam tot leven… Stil zijn is voor veel mensen moeilijk. We zijn niet meer gewend aan lange stiltes. Als een stilte valt in een gesprek staat er altijd iemand op die wil praten. Als de radio even stilvalt, dan is hij kapot. Als de tv een testbeeld geeft, raken we in paniek. Terwijl stil zijn zoveel moois brengt. Mooie herinneringen komen op in stilte, maar ook trieste momenten verwerk je het beste in stilte. Ik maak de prachtigste zinnen in stilte. In mijn eigen tuin of ergens op een plekje in de natuur, het maakt niet zo veel uit, als ik maar even alleen kan zijn met mijn eigen stilte. In de verte draait de tractor van de appelboer de weg op en pruttelt met een aanhanger vol houten kisten voorbij op weg naar zijn appelwei. Na een tijdje zwaait de keukendeur open en verbreekt mijn lief heel goedbedoeld de stilte… Wil je thee?