SMARTies

Jouw waarheid

Jouw waarheid… Ze kijkt me met glazige oogjes aan. Net wakker, volgens mij. Als een klein kind staat ze wat onzeker in de lange gang en tuurt in het luchtledige. Pas op het moment dat ik haar nader, haar stevig knuffel, is er weer herkenning. ”Ik weet het allemaal niet”, zegt ze. Ik geef haar een kus, aai haar gezicht en houd haar wat langer vast. ”Kom, het is goed. Zal ik je opmaken?” Even terugkomen in de wereld, die eens zo vanzelfsprekend voor haar was. Het blijkt te lukken. Ze kijkt in de spiegel en maakt de eerste, redelijk heldere opmerking. ”Waar is mijn bril?” Ik zet haar bril op, stop een mandarijntje in haar mond en doe haar jas aan. Naar buiten met haar. Daar waar de lucht buiten de muren van het verpleegtehuis fris is. Ze trekt de kraag omhoog, doet haar handschoenen aan (terwijl de echte kou nog moet komen) en pakt me bij de hand. “Fijn, dat je er bent, lekker even wandelen”. De waarheid van de persoon achter de ziekte komt dan naar boven. Genietend van de vogels, rode auto’s herkennend als haar oude Honda, wandelen we het pad af richting het park. Op zo’n moment laat ik mijn eigen leven los en stel me open voor de diep verborgen waarheid van mijn moeder. Bijna 80 jaar. Fysiek nog steeds een krachtige vrouw, geestelijk een geknakt vogeltje. Een vogeltje dat zijn vleugels wilt uitslaan, maar niet meer weet hoe. De route volledig kwijt is. Wat blijft is dat het de pracht van de natuur nog altijd ziet, met de oogjes knippert en de kleiner wordende wereld op zo’n moment accepteert. Ik pak ‘mijn vogeltje’ onder de arm en geniet zelf enorm van deze moeder/dochter wandeling. Een duidelijk teken naar de waarheid in mezelf. Neem de tijd om haar vaker die vleugeltjes te geven, samen te vliegen… nu het nog kan.