SMARTies

Limburg mien landj…

De dag begon in Limburg en eindigde in Limburg. Daartussen vloog de tijd over de A2 richting het westen. Zij studeert in Utrecht, moet nog een paar jaar en had genoeg van het pendelen. Is ook geen pretje als je weet dat je de helft van je reistijd kwijt bent aan stilstaan ergens tussen Maastricht en de Randstad. Zijn het niet de bladeren op de rails, dan is wel iemand voor de trein gesprongen. Angstig zit je dan naar buiten te kijken en wacht totdat de trein weer door mag gaan. Dan is de keuze snel gemaakt en stond er nog maar een ding te gebeuren. Verhuizen. Voor onze begrippen naar het ‘verre’ noorden, waar een nieuw leven wachtte. Ze gingen op pad, scoorden een goedkope bank in Meijel en trokken naar Nieuwegein… Of all places. Ze zijn verhuisd. Nieuwe mensen, andere omgeving, zakelijker, harder, maar niet minder gezellig. Hoewel, het Bourgondische leven troffen ze daar niet aan. Wel werk, studie en wat nog meer. Ze zijn trots dat ze het nest hebben verlaten. Dat ze niet meer hoeven te pendelen tussen Utrecht en Maastricht, haar ouders en zijn thuis…ze hebben hun eigen stekkie. Niet in Limburg, maar verder dan Mook, met bruisende steden als Utrecht en Amsterdam om de hoek. Dan is Nieuwegein nog niet eens zo slecht. Maar het zal geen eindstation voor hen zijn. De trein is in gang gezet en brengt hen verder. Misschien zelfs onze landsgrens voorbij naar verre oorden, maar bij tijd en wijle – ik weet het zeker – komen ze terug naar ‘os Limburgs Landj, het landj van os gelök. Wo ste auch bis, hie kumpste nao trök‘. Al is het maar voor even…