SMARTies

Sneeuw in april…

Het bericht overdondert me als ik in de auto zit. Mijn adem stokt, wat doe ik… doorrijden of stoppen? Ik ben bijna op de plek van bestemming en draai, met tranen in mijn ogen, de auto in een parkeervak. Ik ben laat, moet over 5 minuten op de mat zitten, maar kan niet anders dan mijn stuur krampachtig vasthouden en voor me uit staren. Het nieuws dat mijn popidool op 57 jarige leeftijd is overleden, dringt nog niet goed tot mij door. Prince, dood? Echt niet. Kan niet. Hij, deze genie, dit icoon in de popmuziek, deze excentrieke, zo bijzonder artistieke persoon, kan niet doodgaan. De artiest Prince Roger Nelson zorgde toch goed voor zichzelf, dronk niet, nam geen drugs en maakte zich niet druk over wat er allemaal over hem geschreven werd. Prince’s overlijdensbericht hakt erin. Nog verward loop ik toch naar mijn yogales en vertel daar waarom ik te laat ben. Er is tijd voor begrip en mijn verhaal. Was het roofbouw op zijn lijf? Wetende dat hij met een kapotte heup nog zo lenig over het podium ‘vloog’, is dan niet ondenkbaar. Prince en Michael Jackson waren aan elkaar gewaagd, zo energiek. Maar Prince ging door, in totale extase om zijn fans tot in het holst van de nacht, de avond van hun leven te geven. Hij raakte je, was in staat je tot hoogtes te brengen waar geen enkel andere artiest je bracht. Mijn idool is niet dood, hij is alleen niet meer onder ons. De engel Prince leeft voort op velden waar hij ongestoord de mooiste teksten kan blijven schrijven en muziek maakt met de andere – veel te vroeg gestorven – artiesten. Niemand die nog commentaar levert op zijn excentriciteit. De grootmeester is teruggekeerd naar een wereld waar hoogsensitieve mensen niet als buitenaards worden gezien. Sometimes it snows in april, sometimes I feel so bad, so bad. Sometimes I wish that live was never ending, but all good things, they say, never last. April 2016