SMARTies

Uit liefde…

Ze glundert als ze instapt. ‘Mooie auto’, zegt ze. Ze wrijft over het dashboard, ‘zeker nieuw?’ Ja hoor, nieuw… Het heeft geen zin te zeggen dat ze er gisteren ook in zat. Als ze plaatsneemt, is ze blij. ‘Waar gaan we naartoe?’ Het grootste plezier doe ik haar met een ritje door het Heuvelland, daar waar haar wortels liggen. Een toertje door Slenaken, Schimmert en Spaubeek, de dorpen die haar eens zo bekend waren. Waar ze geboren is en in een groot gezin opgroeide. In Maastricht, waar ze haar kinderen opvoedde, leidde ze een actiever leven. Actief in een eigen zaak met een echtgenoot die dagelijks onderweg was om bij klanten nieuwe TV’s of wasmachines te installeren. Iedere dag aan het werk en samen ook nog een druk sociaal leven. Sporten, uitgaan, feesten en de weekends met de kinderen. Kinderen die al snel opgroeiden tot hele zelfstandige mensen, omdat ze hun ouders door de week wel eens moesten missen. Het ging allemaal vanzelf. Uit liefde staan zij nu voor de ouders klaar. Er was wel eens pijn en verdriet, maar de mooie momenten staan in het geheugen gegrift. De vakanties naar het buitenland, de weekendjes weg, de vrienden over de vloer. De kinderlijke stoeipartijtjes of lekker dicht tegen elkaar aankruipen op de bank om samen het weekend met chips en limonade te beginnen. De ontbijtjes op zondagochtend met verse broodjes en een actief middagje op stap. De wandeltochtjes door Zuid-Limburg, skiën op een van de eerste borstelbanen of zomaar ergens picknicken in een wei. Het kon allemaal. Hoewel ieder ouder zijn of haar liefde voor de kinderen anders toonde, ze was altijd aanwezig. Juist die haast ondefinieerbare liefde is de basis geweest voor de liefde die wij nu aan onze kinderen en naasten kunnen geven. Uit liefde… rijd ik met haar nog een dorpje verder. ©Marlie Dix