Uncategorized

Onder een wapperende parasol

Met gesloten ogen lig ik op mijn strandbedje. Onder een wapperende parasol laat ik alles voor wat het is. Geen gedachte vandaag, alleen maar luisteren naar het ruisen van de zee. Een dagje aan het strand is het ultieme genieten. Niets, nada, hoeft. Werk en andere besognes heb ik achter mij gelaten. De loomheid slaat toe en langzaam val ik in een heerlijk middagslaapje. Nog geen kwartier later rukt iets me uit mijn siësta. Iemand in mijn buurt heeft het zwaar. Ik open mijn ogen en zie een puffende jonge vrouw moeizaam over de kiezelstenen richting zee lopen. Haar lichaam zit haar duidelijk in de weg, ze ademt zwaar en de vermoeidheid straalt van haar af. Haar gezicht is rood en zweetdruppels staan op haar voorhoofd. De schouders hangen laag, haar jurk plakt aan haar lijf en haar blik is naar de grond gericht. Ik heb met haar te doen. De zwaartekracht haalt haar neer en ik bespeur geen enkel enthousiasme uit haar houding. Dan kijkt ze op. Ze is er bijna. De verkoeling op deze warme Spaanse lentedag. De zee roept en voorzichtig zet ze haar dikke opgezwollen voeten in het water, dat voor de tijd van het jaar nog best koud is. Haar zware lijf wankelt en even lijkt het of ze schrikt. Ik houd haar nu nauwlettend in de gaten omdat ik bang ben dat ze door het koude water bevangen wordt. Anderen op het strand doen hetzelfde. Toch lijkt ‘t haar niet te deren, al die ogen die op haar gericht zijn. Ze lacht en komt langzaam bij. Haar zwaarlijvigheid deert niet meer, ze speelt met haar voeten in het water, trekt haar jurk iets omhoog en geniet zichtbaar van de tintelende frisheid van de zee. Ze treedt als het ware uit en krijgt vanzelf vleugels… haar jurk wapperend achter haar aan. Ik val in een diepe slaap.